Niedziela Palmowa
poprzedza Wielkanoc i wyznacza początek Wielkiego Tygodnia. Wspomina triumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy, kiedy to został on powitany jako Mesjasz przez wiwatujący lud, który wysławiał go tymi słowami: „Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!” (Mateusz 21, 9)Dla Żydów palma była jedną z czterech roślin niesionych w procesji podczas Święta Szałasów, które nazywało się Sukkot i upamiętniało podróż ludu Izraela do Ziemi Obiecanej, a w szczególności czas spędzony na pustyni, kiedy to mieszkali w chatach nazywanych sukot. Podczas święta używano gałązki palmowej (lulaw), gałązki cedru (etrog), trzech gałązek mirtu i dwóch wierzby. Palma wskazywała na szczęście i triumf, dobrobyt i bogactwo. Niedziela Palmowa znana jest również jako Niedziela De Passione Domini czyli „męki Pańskiej”, bo choć jest dniem świętowania, to jednak jest również początkiem wydarzeń, które doprowadzą do konania i Ukrzyżowania Jezusa.
Poniedziałek
Przez trzy dni kolejne dni następujące po Niedzieli Palmowej są przypominane niektóre fakty z życia Jezusa w Jerozolimie, a w szczególności zdrada Judasza. Codziennie jako pierwsze czytanie podczas Mszy świętej, odczytywana jest jedna z trzech pierwszych pieśni Sługi Pańskiego z księgi proroka Izajasza. Natomiast czytana Ewangelia opowiada o ostatnich
dniach Jezusa przed jego aresztowaniem. Poniedziałek jest dniem przyjaźni, ważnego uczucia dla Jezusa, który uwielbiał otaczać się dobrymi przyjaciółmi i spędzać z nimi czas. W tym szczególnym dniu wspomina, jak udał się do Betanii, aby odwiedzić trzech wspaniałych przyjaciół: Martę, Marię i Łazarza. „Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. a dom napełnił się wonią olejku.” (Jan 12, 1-3)
Wtorek
We wtorek Jezus zaczyna zdawać sobie sprawę ze zdrady, która ma nastąpić. Czytanie Ewangelii podczas liturgii mówi o tym: „To powiedziawszy, Jezus wzruszył się do głębi i tak oświadczył: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeden z was Mnie wyda”. Spoglądali uczniowie jeden na drugiego, niepewni, o kim mówi. Jeden z Jego uczniów – ten, którego Jezus
miłował – spoczywał na Jego piersi. Jemu to dał znak Szymon Piotr i rzekł do niego: „Kto to jest? o kim mówi?” Ten, oparłszy się zaraz na piersi Jezusa, rzekł do Niego: „Panie, któż to jest?” Jezus odparł: „To ten, dla którego umoczę kawałek [chleba] ipodam mu”. Umoczywszy więc kawałek [chleba], wziął i podał Judaszowi, synowi Szymona Iskarioty. (Jan 13, 21-25).
Środa
Podczas Środy Wielkiego Tygodnia jest wspominana zdrada Judasza, który idzie do kapłanów, by sprzedać Jezusa: „Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam”. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.” (Mateusz 26, 14-16)
Wielki Czwartek
Jest to ostatni dzień Wielkiego Postu, ale także pierwszy tzw. Triduum Paschalnego, które rozpoczyna się Mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, a kończy w Niedzielę Wielkanocną. Te trzy dni stanowią kluczowy czas roku liturgicznego i celebrują Misterium Paschalne Jezusa Chrystusa: ustanowienie Eucharystii, a następnie mękę, śmierć, zstąpienie do piekła i zmartwychwstanie. Poranek Wielkiego Czwartku poświęcony jest konsekracji olejów świętych, czyli tych, które będą używane do sprawowania sakramentów, a kapłani odnawiają przyrzeczenia złożone w dniu święceń. Wieczorem odprawiana jest Msza Wieczerzy Pańskiej, upamiętniająca Ostatnią Wieczerzę Jezusa, a tym samym ustanowienie Eucharystii. To ważna uroczystość, ponieważ błogosławione są również hostie, które zostaną rozdane następnego dnia. Wieczerza Pańska ustanawia koniec Wielkiego Postu i początek Triduum Paschalnego.
Wielki Czwartek celebruje także ustanowienie kapłaństwa i przykazanie miłości braterskiej. Jezus myje stopy swoim uczniom jako wyraz swojej wielkiej miłości. „Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca1 ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce
Judasza Iskarioty syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.” (Jan 13, 1-5) Również w Wielki Czwartek świętujemy przekazanie nowego przykazania Jezusa, przykazania miłości. „Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.” (Jan 13, 34-35). Wreszcie w Wielki Czwartek krzyż z ołtarza głównego zostaje zakryty białą tkaniną i tak pozostawiony do dnia następnego. Zakrywane są wszystkie krzyże i święte obrazy, z wyjątkiem tych z Drogi Krzyżowej.” Ponadto liturgii towarzyszą chwile uroczystego milczenia.
Wielki Piątek
poprzedza Niedzielę Wielkanocną i przypomina mękę Jezusa, Jego ukrzyżowanie i śmierć. Przewiduje wstrzemięźliwość od mięsa, wiernych od 14 roku życia, a od 18 do 60 roku życia, wstrzemięźliwość i post kościelny. Jest to ostatni akt pokuty ze strony wiernych, przygotowujący na powrót Chrystusa i wyzwolenie od śmierci.
W Wielki Piątek nie jest celebrowana eucharystia. Oferowane hostie zostały konsekrowane dzień wcześniej, w Wielki Czwartek. Liturgia Wielkiego Piątku celebruje Mękę Pańską. W przeszłości liturgia wielkopiątkowa była celebrowana o godzinie 15:00, kiedy to według Ewangelii nastąpiła śmierć Jezusa. Dziś obchodzona jest w godzinach popołudniowych, w bardziej dogodnym dla wiernych czasie, tak aby umożliwić im uczestniczenie w celebracji.
Liturgia Męki Pańskiej składa się z trzech części:
• Liturgia Słowa, złożona z licznych czytań i uroczystej modlitwy powszechnej,
• adoracja Świętego Krzyża z ołtarza głównego, z którego zostaje zdjęta zasłona, którą został przykryty dzień wcześniej;
• komunia z hostiami konsekrowanymi poprzedniego wieczoru
Zwykle po liturgii wielkopiątkowej następuje Droga Krzyżowa, procesje z figurami lub inne akty nabożeństwa.
Wielka Sobota
upamiętnia zstąpienie Jezusa do piekła. Podczas tego zstąpienia Chrystus reprezentował zarówno boskość jak i jego ludzką duszę jako, podczas gdy jego ciało pozostawało w grobie chronione przed zepsuciem łaską Bożą. W czasie spędzonym w podziemiu Jezus triumfuje nad diabłem i uwalnia dusze sprawiedliwych, przenosząc je do nieba. Dopiero gdy misja zostanie wypełniona, dusza i boskość powracają, aby ponownie połączyć się z nieskażonym ciałem. Jest to czas Zmartwychwstania.
Drugi dzień liturgiczny Triduum Paschalnego, to dzień skupienia i modlitwy. Wszyscy wierni czekają na Zmartwychwstanie, które zostanie ogłoszone podczas Wigilii Paschalnej rozpoczynającej się o zachodzie słońca. „Co się stało? Wielka cisza spowiła ziemię; wielka na niej cisza i pustka. Cisza wielka, bo Król zasnął. Ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele, a wzbudził tych, którzy spali od wieków. Bóg umarł w ciele, a poruszył Otchłań.”. (ze starozytnej homilii na Wielką Sobotę).
W Wielką Sobotę Msza nie jest odprawiana, ołtarz pozostaje pusty, co symbolizuje nieobecność Chrystusa, który chwilowo jest gdzie indziej. Eucharystia udzielana jest dopiero w momencie śmierci. Sakramenty są zawieszone. Post kościelny i abstynencja od mięsa są zalecane, ale nie obowiązkowe. Po zachodzie słońca wraz z zapaleniem świecy paschalnej i proklamując światło Chrystusa, rozpoczyna się Wigilia Paschalna.
Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego
jest zakończeniem Wielkiego Tygodnia i celebracją radości i triumfu zmartwychwstałego Jezusa. Zmartwychwstanie stanowi fundament wiary chrześcijańskiej, która odnawia się podczas każdej liturgii eucharystycznej.
